Category: Tónleikaumfjöllun

OUT COLD á Íslandi 2001

Á tímum innilokunnar og samkomubanns er tilvalið að líta til baka og rifja upp áhugaverða tíma, skoða gamlar upptökur, hlusta á tónlist og grafa jafnvel enn dýpra og spjalla við fólk um eldri tíma og þær stundir sem standa framar öðrum.

Hljómsveitin Out Cold kom hingað til lands árið 2001 og spilaði á tónleikum ásamt hljómsveitunum Dog Daze og Mínus, en hvað varð til þess að harðkjarna sveit frá Boston í bandaríkjum ákvað að koma hingað til lands og hvernig kom þetta allt til? Frosti Logason, þáverandi gítarleikari hljómsveitarinnar mínus, bar hitann og þungan af skipulagningu tónleikanna þar sem leitað var til hans um að koma tónleikunum í kring.

„Vinur minn sem býr úti í Boston og þekkir strákana í Out Cold hringdi í mig og spurði mig hvort ég gæti ekki skipulagt tónleika fyrir bandið þar sem þeir eru að hefja Evróputúr og langaði til að koma við hér á leiðinni.” – Frosti Logason

Krummi Björgvinsson söngvari mínus sagði eftirfarandi:

Við héldum þessa tónleika í MH Norðurkjallara í miðri viku. Frábærir tónleikar en það var fámennt. Ef ég man rétt þá voru þeir á leiðinni heim úr tónleika ferðalagi eða að fara í tónleikaferð. Frábærir strákar í alla staði og tryllt amerískt H.C pönk. – Krummi

John Evicci trommari OUT COLD sagði eftirfarandi um atburðarrásina í heild sinni:

“Við höfðum verið að skipuleggja skoðunarferð um Bretland og Írland og ég man ekki nákvæmlega hvernig það kom upp en einhver hlýtur að hafa lagt til að stoppa á Íslandi á leiðinni. Bassaleikarinn okkar á þeim tíma þekkti Íslending sem var, held ég, hérna í skóla. Við tengdumst Mínus strákunum í gegnum hann. Á þeim tímapunkti vorum við að leitast eftir því að spila allsstaðar, því skrítnara því betra, og Ísland passaði fullkomlega fyrir okkur.

Á þeim tíma þekkti ég aðeins til annarrar manneskju sem hafði verið þar, gamall pennavinur minn aftan frá á níunda áratugnum, Ian Glasper. Hljómsveit hans Stampin ‘Ground hafði einmitt spilað þar nokkrum mánuðum áður. Ég vissi nákvæmlega ekkert um staðinn á þeim tíma, en gerði nokkrar rannsóknir í aðdraganda ferðarinnar og fannst það mjög forvitnilegt. Út frá því var ég mjög spenntur fyrir ferðinni, en var alls ekki tilbúinn fyrir þau áhrif sem Ísland hafði á mig. Frá því að við komum út af flugvellinum var ég heillaður. Á fyrstu klukkutímunum upplifði ég miklar tilfinningar sem ég hafði ekki fundið fyrir áður né síðan. Jafnvel þó að við værum aðeins þar í sólarhring og sáum ekkert eða gerðum ekki neitt, þá náði ég samt að verða svo ástfanginn af landinu að ég hef “neyðst” til að koma aftur 16 sinnum næstu 18 ár eftir þetta. Ferðin breytti lífi mínu.”

En hvernig var fyrir ungan dreng sem að upplifa þessa tónleika, Ægir Freyr Birgisson, hafði eftirfarandi um tónleikana að segja:

Ég var nýkominn úr 10.bekkjarferð, og samkvæmt venju þá sofa unglingar ekki mikið í svoleiðis ferðum, en þreyttur og sæll tók ég strætó (einn, því vinir mínir beiluðu á tónleikunum) niður í MH, mjög spenntur að sjá Mínus og Dogdaze, en ég vissi ekkert um Out Cold.Ég kunni lítinn deili á Dogdaze, en ég dýrkaði þeirra útgáfu af O Holy Night, sem var eitt af 74 (óvarlega áætluð tala) mp3 fælum sem ég átti á tölvunni minni á þeim tíma, og svo var spennan fyrir Mínus alltaf mjög mikil, maður upplifði alltaf að næstu Mínustónleikar yrðu svakalegir, sem þeir voru svo alltaf! Þvílík hljómsveit. Ég man ekkert eftir Dogdaze þarna, nema að þeir tóku ekki jólalagið (ég spyr mig oft hversvegna), en ég man að Mínus voru trylltir, en ég fékk samt óþægilega tilfinningu útaf fólkinu sem þeir drógu alltaf með sér á tónleika, 15 ára ég var mjög smeykur við þetta fólk! Þetta voru held ég fyrstu tónleikarnir sem ég sá erlenda hljómsveit vera með gott distró með sér og varning. Það sem er samt eftirminnilegast var að frá því að Mínus kláruðu sitt sett, þá leit ég á klukkuna á örugglega 30 sekúndna fresti, ég var búinn að reikna út hvenær ég þurfti að hlaupa út til að ná síðasta strætó upp í mosó, ég náði tveimur lögum með Out Cold, og hljóp svo með blendnar tilfinningar í strætóinn, fúll yfir því að geta ekki séð meir, en mjög sáttur að hafa verið á trylltum hardcore tónleikum

Outcold @ MH

Image 1 of 9

En hvernig var að ferðast á þessum tíma, rétt innan við mánuði áður voru gerðar árásir á tvíburaturnana í New York borg, allar flugsamgöngur breyttust á einni nóttu. John Evicci sagði að það hafi bara verið frábært að ferðast á þessum tíma, því það var enginn á flugvellinum, kannski eins og er núna. Daginn eftir árásirnar spiluðum Out Cold við á tónleikum með hljómsveitinni DS-13 í New Jersey og er þeir keyrðum framhjá borginni sást enn til reyks úr rústum turnanna.

Ég ákvað að halda spurningaflóðinu gangandi og spurði John Evicci trommara, hvað stendur uppúr varðandi Íslandsheimsóknirnar?

Eins og ég sagði, þá gerðum við ekki og sjáum ekki neitt í fyrstu heimsókninni, en að það var fyrsta heimsóknin mín og miðað við áhrifin sem hún hafði á mig, stendur öll fyrsta heimsóknin upp úr. Það myndi sennilega vera alveg óáhugavert fyrir alla nema mig, en ég vil gjarnan rifja upp … Á þessum tíma var aðeins eitt flug frá Boston og það var að næturlagi, þannig að við komum snemma morguns til landsins.

Strákarnir í Mínus, vissu vel að við yrðum uppgefnir eftir ferðalagið og fóru því með okkur beint af flugvellinum á gistiheimilið svo að við gætum fengið nokkurra klukkustunda svefn. Ég man ekki nafnið á gistiheimilinu, en það var á Snorrabraut og var með tvær stjörnur á skiltinu, svo ég vísaði alltaf í gríni að við værum á tveggja stjörnu hóteli (haha). Ég var alltof spenntur til að sofa og notaði því tækifærið á meðan hinir sváfu að að labba um og skoða umhverfið með eigin augum. Ég gekk upp að Miklabraut, niður Laugaveginn og Hverfisgötu. Ég fann kvikmyndahúsið Regnbogann, stóð þar og horfði út yfir vatnið í átt að Esju, andaði að mér hreinu lofti og fann þessa mögnuðu og spennandi tilfinningu. Ég vissi bara að það var eitthvað ótrúlega sérstakt við þennan stað. Þegar restin af hljómsveitinni var loksins vöknuð og tilbúin til að kynnast landinu hittum við Mínus stákana í Rín (ef ég man það nafn rétt?). Ég man að ég varð fyrir vonbrigðum með að við borðuðum á Subway og Pizza Hut en ekki á Íslenskum stað. Mínus strákarnir fóru með okkur í skoðunarferð um borgina, þar á meðal í Perluna til að sjá góða yfirsýn yfir borgina, en það var lokað og við komumst því ekki inn.

Tónleikarnir áttu upphaflega að vera á Gauk á Stöng, en á síðustu stundu voru tónleikarnir færðir yfir í MH, til að hægt væri að bjóða upp á tónleika fyrir alla aldurshópa. Ég man eftir krakka á tónleikunum sem fékk mig til að prófa bláan ópal. Eitt af því sem stendur uppúr er þegar við fórum í viðtal í útvarpsþáttinn Tvíhöfða til að kynna tónleikana. Það eina sem ég man eftir í viðtalinu var Jón Gnarr sagði okkur að hann hefði nýlega tekið viðtal við Jello Biafra og að hann hafi álitið að hann væri fáviti. Átta árum síðar hitti ég hann á Austurvelli og minntist á það við hann.

Seinni heimsókn Out Cold árið 2004 var allt öðruvísi upplifun fyrir tónleikagesti og um leið hljómsveitina sjálfa, bæði vegna þess að þið spiluðu úti á landi og á allt öðruvísi stöðum en á nokkrum árum áður.

Við fengum að sjá og gera miklu meira í seinni heimsókninni, en ég hafði einnig heimsótt landið tvisvar sinnum upp á eigin spýtur, þannig ég var með ágæta þekkingu á staðnum þá. Við spiluðum á einum tónleikum utan Reykjavíkur og það í Tryggvaskála á Selfossi, ég hef komið þangað síðan þá og flest er nokkuð breytt, ég held að það sé ekki mögulegt að halda harðkjana tónleika þar núna. Í Reykjavík héldum við tvenna tónleika, á Grand Rokk og á Bar 11, við það bættist við útitónleikar á Ingólfstorgi. Man alltaf eftir þessum útitónleikum þegar ég rölti um miðbæ Reykjavíkur. En sem ferðamaður var hápunktur heimsóknarinnar sú ferð sem við fórum með Sigga Pönk um Kleifarvatn og Krýsuvík, ég hafði lesið mig til um að það væru áhugaverðir staðir og Siggi Pönk (sem reyndar hafði aldrei komið á þessa staði) ákvað að nota tækifærið að skoða það nánar. Ég fokkin elskaði það.

Hvað hefur þú síðan verið að gera síðan að Out Cold hætti? og segðu okkur aðeins frá seinustu útgáfu sveitarinnar, sem var gefin út eftir fráfall fyrrum söngvara sveitarinnar Mark Sheehan.

Síðan Out Cold Hætti hef ég verið í tveimur hljómsveitum, sú fyrri er Oblivionation. Við vorum saman í um það bil 6 ár og gáfum út bæði breiðskífu og smáplötu. Núna er ég að spila með hljómsveitinni Peacebreakers, en ég tók við að trommara sveitarinnar fyrir nokkrum árum. Við tókum upp nýja breiðskífu síðasta sumar, en höfum ekki klárað hana, núna á meðan á þessum heimsfaraldri stendur veit maður ekki hversu langan tíma þetta mun taka.

Með síðustu útgáfu Out Cold, úff, það er löng saga. Árið 2005 fórum við Mark (Sheehan söngvari) að semja fullt af efni og á nokkrum mánuðum höfðum við samið 28 ný lög, sem er nóg efni í tvær plötur. Í desember sama ár fórum við tveir í hljóðver til að taka upp gítar og trommur fyrir öll þessi lög á aðeins tveim dögum. Einhverra hluta vegna héldum við áfram að skrifa og taka upp ný lög í stað þess að klára þessar upptökur. Reyndar, þegar hlutirnir féllu í sundur árið 2008 vorum við enn mjög uppteknir og virkir að vinna að nýju efni sem því miður fengum við aldrei tækifæri til að taka upp.

Við ætluðum síðan alltaf að ljúka þessum upptökum frá 2005, en einhvernveginn gerðum við það ekki. Enn skrítnara er að eftir að þessar upptökur hefðu setið á hakanum í einhvern tíma fór Mark að velta því fyrir sér hvort við ættum ekki að fá upprunalega söngvara sveitarinnar Kevin til að syngja þessi lög. Það kom mér verulega á óvart. Ég fékk aldrei að vita afhverju hann vildi fá Kevin aftur til að syngja þessu lög, en ég held hafi bara við hræddur allt þetta magni af efni. Við héldum áfram og unnum við útgáfur á öðru efni, tveimur smáplötum og split plötu, á meðan voru öll þessu lög enn ókláruð og okkur tókst aldrei að vinna úr því. Tveimur árum síðar lést Mark og skyndilega virtist hugmyndin hans um að láta Kevin syngja þessi lög afar viðeigandi. Kevin var ánægður með hugmyndina og hófst strax handa við að semja texta og taka upp söng heima hjá sér í Norður Karólínu. Fyrri hluti þessa efnis kom loks út árið 2013 en seinni skammturinn kom loks út í fyrra, það er léttur að sjá þetta loksins klárað. Ég held að Mark yrði líka mjög ánægður með þetta..

Hvað stendur uppúr eftir að hafa verið á tónleikaferðalög með Out Cold um heiminn?

Uppáhalds tónleikaferðalagið mitt með Out Cold var síðasta tónleikaferðalagið okkar árið 2004, þá spiluðum við einnig í Noregi, Svíþjóð, Danmörku, Finnland og Rússland. Í Finnlandi túruðum við með einni af mínum uppáhalds hljómsveitum allra tíma: Hero Dishonest. Djöfull elska ég þá stráka! Annað uppáhald var árið árður þegar við túruðum með hini vanmetnu Hollensku hljómsveit Milkman. Þá spiliðum við á Ítalíu, Grikkland, Makedóníu, Serbíu (enn kallað Júgóslavía á þeim tíma), Króatíu, Slóveníu, Austurríki, bæði Slóvakíu og Tékklandi, og auðvitað Hollandi. Það var einnig rosalega gaman að túra um Japan með annarri bestu hljómsveit heims: No Side frá Osaka.
Góðar stundir, maður.
Ég sakna túra svo mikið.

Reykjavík Deathfest 2017 – Umfjöllun

Reykjavík Deathfest 2017 var haldið 12 og 13. maí síðastliðinn, en þetta er í annað sinn sem þessi hátíð er haldin, en í þetta skiptið er hátíðin ekki bara veglegri en fyrsta árið heldur einnig virkilega áhugaverð hátíð sem ég held að gæti heillað meira en bara dauðarokkara landsins.

Smá auka veisla var haldin fimmtudaginn 11.maí þar sem trommari hljómsveitarinnar Cryptopsy var með trommu klíník, hljómsveitin Beneath frumsýndi nýtt myndband og hljómsveitin Cult of Lilth spilaði fyrir gesti, náði ekki að mæta en að myndböndum að dæma var þetta skemmtileg viðbót við hátíðina

Fyrra kvöld Reykjavík Deathfest hófst með látum þegar hljómsveitirnar Hubris, Syndemic, Nexion, Grit Teeth, Ophidian I og Ad Nauseam spiluðu fyrir fullan sal af sveittum rokkurum. Þetta var frábær byrjun á góðri hátíð. Þrátt fyrir að vera mestmegnis dauðarokk (eins og nafn hátíðarinnar bendir til) var þetta ansi fjölbreytt og skemmtilegt kvöld.

Hubris er greinilega hljómsveit sem maður verður að fara að taka eftir betur því að þetta er ein af betri sveitum landsins, miklir hæfileikar, skemmtileg sviðframkoma og sannar það að mikið af hæfileikum er að finna í Hveragerði. Syndemic voru skemmtilegir og nokkuð ólíkir fyrsta bandi kvöldsins, en hljómsveitin hafði unnið sér það til frægðar að hafa lent í fjórða sæti í loka keppni Wacken Metal Battle árið 2016. Þriðja hljómsveit kvöldsins er eitthvað sem rokkarar landsins halda mikið upp á, en það er hljómsveitin Nexion sem stóð sig afar vel á Wacken Metal Battle hátíðinni hér á landi þar sem hún lenti í þriðja sæti. Þrátt fyrir að byrja nokkuð seint að spila náði sveitin að heilla gesti á sinn einstaka hátt. Næstir á svið er ein af þeim hljómsveitum sem halda voninni á lífi varðandi áhugavert og skemmtilegt íslenskt tónlistarlíf: Grit Teeth. Þrátt fyrir að vera í miklu veseni með trommuna þetta kvöldið náði sveitin að skella í nokkra slagara, harða og þunga, en jafnframt pönkaða slagara sem kætti gamla harðkjarna kallinn þetta kvöldið. 

Hljómsveitin Ophidian I hafa örugglega aldrei verið jafn þéttir og skemmtilegir, en sveitin var ofur heit þetta kvöldið, sérstaklega skemmtileg og örugglega skemmtilegasta sveitin tónlistarlega séð þetta kvöldið. Kvöldinu lauk svo með ítölsku hljómsveitinni Ad Nauseam, en hljómsveitin sendi frá sér sína einu breiðskífu árið 2015 að nafni “Nihil Quam Vacuitas Ordinatum Est”. Hljómsveitin spilar teknískt dauðarokk og gerir það vel. Fræbært fyrsta kvöld á virklega áhugaverðri hátíð.

Það er sérstök tilfinning að fara frá fjölskyldunni rétt fyrir 8 á öðru mesta sjónvarpskvöldi landsins (eða bara evrópu í heild sinni), en Á meðan rokkarnir voru að gera sig tilbúna til þess að rokka fyrir landan var úrslitakvöld Eurovision söngvakeppninnar í sjónvarpi allra landsmanna.

Ég mætti nákvæmlega þegar Grave Superior spiluðu sína fyrstu nótu og hljóp upp í tónleikasal Gauksins með símann í annarri en falafelvefju í hinni. Það er er ljóst að hljómsveitin Grave Superior kann til verka, því að þetta er bara hreint og beint frábær sveit sem ég hef alltaf gaman að sjá spila á tónleikum. Þvílík byrjun á seinna kvöldi Reykjavík Deathfest. Næstir á svið var hljómsveitin sem ég kann ekki að bera fram, en þarf greinilega að læra það því sveitin kann svo sannarlega að halda skemmtilega tónleika. Kess’kthak er frá Sviss og inniheldur tvo kraftmikla og fjöruga söngvara, virklega skemmtileg og kom á óvart sem ein af skemmtilegri sveitum hátíðarinnar. Severed voru næstir á svið og tóku örugglega bestu tónleika sem ég hef séð með sveitinni, þvílíkur kraftur og þvílíkur lagalisti. Það var sérstaklega gaman að sjá lagið SKEGG, en ekki var verra að sjá salinn springa þegar sveitin endaði á Human Recipes.

Það eru um 6 ár síðan að hljómsveitin Andlát spilaði á tónleikum, en hljómsveitin hefur að mestu legið í svala síðan árið 2004 með nokkrum tónleikum af og til. Það er tilvalið að hljómsveit sem á mikla sögu í íslensku þungarokki sé fengin til þess a spila á svona skemmtilegu festivali, en hljómsveitin tók afar skemmtilegan lagalista, svona nokkurveginn best of set sem heillaði gamla kalla eins og mig sérstaklega mikið. Það er gaman að sjá þessa drengi spila og sérstaklega skemmtilegt að heyra þessa slagara á tónleikum á ný. Virvum frá Sviss voru næstir á svið og var þar að finna prógressíft og teknískt dauðarokk. Hljómsveitin spilaði án bassaleikara sem var þeirra eini löstur, forvitnilegt sett og góður undirbúningur fyrir það sem var væntanlegt.

Cryptopsy enduðu kvöldið með miklum hávaða, mjög miklum hávaða. Það tók tíma fyrir sveitina að hafa sig til og undirbúa það sem var í vændum, hljóðkerfið stillt upp í 11 og sveitin sprengdi örugglega eitthvað í hljóðkerfinu strax í fyrsta lagi. Það er ekki slæmt að geta byrjað tónleika með slagara eins og Two-Pound Torch af 2012 plötu sveitarinnar. Gallinn við það að hljómur sveitarinnar var ekki tilbúinn fyrir hljóðkerfið, en hljómurinn batnaði til muna þegar sveitin tók lögin af None So Vile í heild sinni. Það var gaman að sjá þessi lög spiluð á tónleikum. Þegar á heildina er litið var þetta sérstaklega vel heppnuð hátíð, sem getur bara batnað með tímanum, það eina sem þarf að bæta er tímasetningar og skipulag, en stemningin var bara það góð þarna að maður lét það ekkert á sig fá. Vel gert kæru skipuleggendur Reykjavík Deathfest, hlakka til að mæta á næsta ári!

Íslenskur Harðkjarni – Tónleikar á Kex Hostel

Það er alltaf gaman þegar manni gefst tækifæri á að upplifa tónlist í sínu fínasta formi, og ekki er það verra þegar formið sjálft er bæði hrátt og gróft. Slíkt tækifæri varð á vegi mínum þegar ég mætti á Kex Hostel miðvikudagskvöldið 26. apríl, en þar voru tónleikar með hljómsveitum sem spila (að mínu mati) harðkjarna tónlist. Eins og vaninn er á íslandi, og sérstaklega á litlum vinalegum tónleikum var engin föst tímaáætlun, en tónleikarnir sjálfir hófust um korteri eftir áður auglýstan tíma. Á dagskrá þetta kvöldið voru 3 sveitir; xGADDAVÍRx, Dead Herring PV og Une Misère,

Lesið nánar