Category: Safnið

Greinasafn Harðkjarna

OUT COLD á Íslandi 2001

Á tímum innilokunnar og samkomubanns er tilvalið að líta til baka og rifja upp áhugaverða tíma, skoða gamlar upptökur, hlusta á tónlist og grafa jafnvel enn dýpra og spjalla við fólk um eldri tíma og þær stundir sem standa framar öðrum.

Hljómsveitin Out Cold kom hingað til lands árið 2001 og spilaði á tónleikum ásamt hljómsveitunum Dog Daze og Mínus, en hvað varð til þess að harðkjarna sveit frá Boston í bandaríkjum ákvað að koma hingað til lands og hvernig kom þetta allt til? Frosti Logason, þáverandi gítarleikari hljómsveitarinnar mínus, bar hitann og þungan af skipulagningu tónleikanna þar sem leitað var til hans um að koma tónleikunum í kring.

„Vinur minn sem býr úti í Boston og þekkir strákana í Out Cold hringdi í mig og spurði mig hvort ég gæti ekki skipulagt tónleika fyrir bandið þar sem þeir eru að hefja Evróputúr og langaði til að koma við hér á leiðinni.” – Frosti Logason

Krummi Björgvinsson söngvari mínus sagði eftirfarandi:

Við héldum þessa tónleika í MH Norðurkjallara í miðri viku. Frábærir tónleikar en það var fámennt. Ef ég man rétt þá voru þeir á leiðinni heim úr tónleika ferðalagi eða að fara í tónleikaferð. Frábærir strákar í alla staði og tryllt amerískt H.C pönk. – Krummi

John Evicci trommari OUT COLD sagði eftirfarandi um atburðarrásina í heild sinni:

“Við höfðum verið að skipuleggja skoðunarferð um Bretland og Írland og ég man ekki nákvæmlega hvernig það kom upp en einhver hlýtur að hafa lagt til að stoppa á Íslandi á leiðinni. Bassaleikarinn okkar á þeim tíma þekkti Íslending sem var, held ég, hérna í skóla. Við tengdumst Mínus strákunum í gegnum hann. Á þeim tímapunkti vorum við að leitast eftir því að spila allsstaðar, því skrítnara því betra, og Ísland passaði fullkomlega fyrir okkur.

Á þeim tíma þekkti ég aðeins til annarrar manneskju sem hafði verið þar, gamall pennavinur minn aftan frá á níunda áratugnum, Ian Glasper. Hljómsveit hans Stampin ‘Ground hafði einmitt spilað þar nokkrum mánuðum áður. Ég vissi nákvæmlega ekkert um staðinn á þeim tíma, en gerði nokkrar rannsóknir í aðdraganda ferðarinnar og fannst það mjög forvitnilegt. Út frá því var ég mjög spenntur fyrir ferðinni, en var alls ekki tilbúinn fyrir þau áhrif sem Ísland hafði á mig. Frá því að við komum út af flugvellinum var ég heillaður. Á fyrstu klukkutímunum upplifði ég miklar tilfinningar sem ég hafði ekki fundið fyrir áður né síðan. Jafnvel þó að við værum aðeins þar í sólarhring og sáum ekkert eða gerðum ekki neitt, þá náði ég samt að verða svo ástfanginn af landinu að ég hef “neyðst” til að koma aftur 16 sinnum næstu 18 ár eftir þetta. Ferðin breytti lífi mínu.”

En hvernig var fyrir ungan dreng sem að upplifa þessa tónleika, Ægir Freyr Birgisson, hafði eftirfarandi um tónleikana að segja:

Ég var nýkominn úr 10.bekkjarferð, og samkvæmt venju þá sofa unglingar ekki mikið í svoleiðis ferðum, en þreyttur og sæll tók ég strætó (einn, því vinir mínir beiluðu á tónleikunum) niður í MH, mjög spenntur að sjá Mínus og Dogdaze, en ég vissi ekkert um Out Cold.Ég kunni lítinn deili á Dogdaze, en ég dýrkaði þeirra útgáfu af O Holy Night, sem var eitt af 74 (óvarlega áætluð tala) mp3 fælum sem ég átti á tölvunni minni á þeim tíma, og svo var spennan fyrir Mínus alltaf mjög mikil, maður upplifði alltaf að næstu Mínustónleikar yrðu svakalegir, sem þeir voru svo alltaf! Þvílík hljómsveit. Ég man ekkert eftir Dogdaze þarna, nema að þeir tóku ekki jólalagið (ég spyr mig oft hversvegna), en ég man að Mínus voru trylltir, en ég fékk samt óþægilega tilfinningu útaf fólkinu sem þeir drógu alltaf með sér á tónleika, 15 ára ég var mjög smeykur við þetta fólk! Þetta voru held ég fyrstu tónleikarnir sem ég sá erlenda hljómsveit vera með gott distró með sér og varning. Það sem er samt eftirminnilegast var að frá því að Mínus kláruðu sitt sett, þá leit ég á klukkuna á örugglega 30 sekúndna fresti, ég var búinn að reikna út hvenær ég þurfti að hlaupa út til að ná síðasta strætó upp í mosó, ég náði tveimur lögum með Out Cold, og hljóp svo með blendnar tilfinningar í strætóinn, fúll yfir því að geta ekki séð meir, en mjög sáttur að hafa verið á trylltum hardcore tónleikum

Outcold @ MH

Image 1 of 9

En hvernig var að ferðast á þessum tíma, rétt innan við mánuði áður voru gerðar árásir á tvíburaturnana í New York borg, allar flugsamgöngur breyttust á einni nóttu. John Evicci sagði að það hafi bara verið frábært að ferðast á þessum tíma, því það var enginn á flugvellinum, kannski eins og er núna. Daginn eftir árásirnar spiluðum Out Cold við á tónleikum með hljómsveitinni DS-13 í New Jersey og er þeir keyrðum framhjá borginni sást enn til reyks úr rústum turnanna.

Ég ákvað að halda spurningaflóðinu gangandi og spurði John Evicci trommara, hvað stendur uppúr varðandi Íslandsheimsóknirnar?

Eins og ég sagði, þá gerðum við ekki og sjáum ekki neitt í fyrstu heimsókninni, en að það var fyrsta heimsóknin mín og miðað við áhrifin sem hún hafði á mig, stendur öll fyrsta heimsóknin upp úr. Það myndi sennilega vera alveg óáhugavert fyrir alla nema mig, en ég vil gjarnan rifja upp … Á þessum tíma var aðeins eitt flug frá Boston og það var að næturlagi, þannig að við komum snemma morguns til landsins.

Strákarnir í Mínus, vissu vel að við yrðum uppgefnir eftir ferðalagið og fóru því með okkur beint af flugvellinum á gistiheimilið svo að við gætum fengið nokkurra klukkustunda svefn. Ég man ekki nafnið á gistiheimilinu, en það var á Snorrabraut og var með tvær stjörnur á skiltinu, svo ég vísaði alltaf í gríni að við værum á tveggja stjörnu hóteli (haha). Ég var alltof spenntur til að sofa og notaði því tækifærið á meðan hinir sváfu að að labba um og skoða umhverfið með eigin augum. Ég gekk upp að Miklabraut, niður Laugaveginn og Hverfisgötu. Ég fann kvikmyndahúsið Regnbogann, stóð þar og horfði út yfir vatnið í átt að Esju, andaði að mér hreinu lofti og fann þessa mögnuðu og spennandi tilfinningu. Ég vissi bara að það var eitthvað ótrúlega sérstakt við þennan stað. Þegar restin af hljómsveitinni var loksins vöknuð og tilbúin til að kynnast landinu hittum við Mínus stákana í Rín (ef ég man það nafn rétt?). Ég man að ég varð fyrir vonbrigðum með að við borðuðum á Subway og Pizza Hut en ekki á Íslenskum stað. Mínus strákarnir fóru með okkur í skoðunarferð um borgina, þar á meðal í Perluna til að sjá góða yfirsýn yfir borgina, en það var lokað og við komumst því ekki inn.

Tónleikarnir áttu upphaflega að vera á Gauk á Stöng, en á síðustu stundu voru tónleikarnir færðir yfir í MH, til að hægt væri að bjóða upp á tónleika fyrir alla aldurshópa. Ég man eftir krakka á tónleikunum sem fékk mig til að prófa bláan ópal. Eitt af því sem stendur uppúr er þegar við fórum í viðtal í útvarpsþáttinn Tvíhöfða til að kynna tónleikana. Það eina sem ég man eftir í viðtalinu var Jón Gnarr sagði okkur að hann hefði nýlega tekið viðtal við Jello Biafra og að hann hafi álitið að hann væri fáviti. Átta árum síðar hitti ég hann á Austurvelli og minntist á það við hann.

Seinni heimsókn Out Cold árið 2004 var allt öðruvísi upplifun fyrir tónleikagesti og um leið hljómsveitina sjálfa, bæði vegna þess að þið spiluðu úti á landi og á allt öðruvísi stöðum en á nokkrum árum áður.

Við fengum að sjá og gera miklu meira í seinni heimsókninni, en ég hafði einnig heimsótt landið tvisvar sinnum upp á eigin spýtur, þannig ég var með ágæta þekkingu á staðnum þá. Við spiluðum á einum tónleikum utan Reykjavíkur og það í Tryggvaskála á Selfossi, ég hef komið þangað síðan þá og flest er nokkuð breytt, ég held að það sé ekki mögulegt að halda harðkjana tónleika þar núna. Í Reykjavík héldum við tvenna tónleika, á Grand Rokk og á Bar 11, við það bættist við útitónleikar á Ingólfstorgi. Man alltaf eftir þessum útitónleikum þegar ég rölti um miðbæ Reykjavíkur. En sem ferðamaður var hápunktur heimsóknarinnar sú ferð sem við fórum með Sigga Pönk um Kleifarvatn og Krýsuvík, ég hafði lesið mig til um að það væru áhugaverðir staðir og Siggi Pönk (sem reyndar hafði aldrei komið á þessa staði) ákvað að nota tækifærið að skoða það nánar. Ég fokkin elskaði það.

Hvað hefur þú síðan verið að gera síðan að Out Cold hætti? og segðu okkur aðeins frá seinustu útgáfu sveitarinnar, sem var gefin út eftir fráfall fyrrum söngvara sveitarinnar Mark Sheehan.

Síðan Out Cold Hætti hef ég verið í tveimur hljómsveitum, sú fyrri er Oblivionation. Við vorum saman í um það bil 6 ár og gáfum út bæði breiðskífu og smáplötu. Núna er ég að spila með hljómsveitinni Peacebreakers, en ég tók við að trommara sveitarinnar fyrir nokkrum árum. Við tókum upp nýja breiðskífu síðasta sumar, en höfum ekki klárað hana, núna á meðan á þessum heimsfaraldri stendur veit maður ekki hversu langan tíma þetta mun taka.

Með síðustu útgáfu Out Cold, úff, það er löng saga. Árið 2005 fórum við Mark (Sheehan söngvari) að semja fullt af efni og á nokkrum mánuðum höfðum við samið 28 ný lög, sem er nóg efni í tvær plötur. Í desember sama ár fórum við tveir í hljóðver til að taka upp gítar og trommur fyrir öll þessi lög á aðeins tveim dögum. Einhverra hluta vegna héldum við áfram að skrifa og taka upp ný lög í stað þess að klára þessar upptökur. Reyndar, þegar hlutirnir féllu í sundur árið 2008 vorum við enn mjög uppteknir og virkir að vinna að nýju efni sem því miður fengum við aldrei tækifæri til að taka upp.

Við ætluðum síðan alltaf að ljúka þessum upptökum frá 2005, en einhvernveginn gerðum við það ekki. Enn skrítnara er að eftir að þessar upptökur hefðu setið á hakanum í einhvern tíma fór Mark að velta því fyrir sér hvort við ættum ekki að fá upprunalega söngvara sveitarinnar Kevin til að syngja þessi lög. Það kom mér verulega á óvart. Ég fékk aldrei að vita afhverju hann vildi fá Kevin aftur til að syngja þessu lög, en ég held hafi bara við hræddur allt þetta magni af efni. Við héldum áfram og unnum við útgáfur á öðru efni, tveimur smáplötum og split plötu, á meðan voru öll þessu lög enn ókláruð og okkur tókst aldrei að vinna úr því. Tveimur árum síðar lést Mark og skyndilega virtist hugmyndin hans um að láta Kevin syngja þessi lög afar viðeigandi. Kevin var ánægður með hugmyndina og hófst strax handa við að semja texta og taka upp söng heima hjá sér í Norður Karólínu. Fyrri hluti þessa efnis kom loks út árið 2013 en seinni skammturinn kom loks út í fyrra, það er léttur að sjá þetta loksins klárað. Ég held að Mark yrði líka mjög ánægður með þetta..

Hvað stendur uppúr eftir að hafa verið á tónleikaferðalög með Out Cold um heiminn?

Uppáhalds tónleikaferðalagið mitt með Out Cold var síðasta tónleikaferðalagið okkar árið 2004, þá spiluðum við einnig í Noregi, Svíþjóð, Danmörku, Finnland og Rússland. Í Finnlandi túruðum við með einni af mínum uppáhalds hljómsveitum allra tíma: Hero Dishonest. Djöfull elska ég þá stráka! Annað uppáhald var árið árður þegar við túruðum með hini vanmetnu Hollensku hljómsveit Milkman. Þá spiliðum við á Ítalíu, Grikkland, Makedóníu, Serbíu (enn kallað Júgóslavía á þeim tíma), Króatíu, Slóveníu, Austurríki, bæði Slóvakíu og Tékklandi, og auðvitað Hollandi. Það var einnig rosalega gaman að túra um Japan með annarri bestu hljómsveit heims: No Side frá Osaka.
Góðar stundir, maður.
Ég sakna túra svo mikið.

DÓPSKULD

Einhverntíma datt mér ( Curver Thoroddssen) þetta hljómsveitarnafn DÓPSKULD í hug og fannst það allt of gott til að sleppa því að gera eitthvað með það. En bandið þyrfti að vera eins hart og töff og mögulegt væri.

Lesið nánar

D7Y í R6013 ásamt IronHawk 9. október. – Örviðtal við D7Y!

Þriðjudaginn 9. október næstkomandi verða haldnir tónleikar í R6013 þar sem meðal annars má sjá Áströlsku sveitina IronHawk spila, en auk hennar spila einnig hljómsveitirnar Dead Herring, Grafir og ný íslensk hljómsveit að nafni D7Y, því er við hæfi að kynnast þessarri nýju sveit með smá örviðtali…

Segið mér aðeins frá hljómsveitinni, hvenær er hún stofnuð og hverjir eru í sveitinni

Við, Fannar og Þórir, vorum búnir að vera að tala um að setja saman d-beat band í nokkur ár en þetta varð ekki að alvöru hugmynd fyrr enn haustið 2017 þegar ROHT og Dauðyflin voru saman á tónleikaferðalagi í Bretlandi. Við byrjuðum svo að æfa og semja vorið 2018.

Þið eruð nú í einhverjum öðrum hljómsveitum líka, hvaða sveitir eru það?

Fannar spilar í hljómsveit sem heitir Börn og annarri sem heitir Dauðyflin. Þórir spilar í ROHT og svo spilar hann einn undir ótal viðurnefnum eins og Óreiða, Bömmer og Þórir Georg.

Hvað er merkingin á bakvið nafnið?

Við kjósum að svara ekki þessari spurningu.

Fyrir fólk sem ekki þekkir, hvað er D-beat?

D-beat er tegund af hráu hardcore paunki sem byggir á d-beat taktinum sem hljómsveitin Discharge notaði í nánast öllum sínum lögum.

Nú kom fyrsta útgáfa sveitarinnar út á Kassettu ekki alls fyrir löngu, eru kassettur enn gjaldgengur tónlistarmiðill?

Jájá. Mikið af hardcore, paunki, black metal og tilraunatónlist kemur út á kassettum. Þetta er fínt fyrir t.d. demo eða aðrar útgáfur sem koma út í takmörkuðu upplagi. Auðvitað eru ekki allir með kassettutæki en allt okkar efni er líka í boði á stafrænu formi. Demoið okkar er t.d. bæði á Bandcamp og YouTube.

Nú virðast textar sveitarinnar nokkuð mikil ádeila á nútíma þjóðfélag, er einhver ákveðin þemi hjá textasmiði sveitarinnar?

Textarnir okkar fjalla mikið um örvæntingu og vanmætti gagnvart yfirþyrmandi þunga kapitalisma. Við sjáum kapitalisma sem einhverskonar almáttugan djöful sem nær að snúa öllu sem maður gerir upp í næringu fyrir hann sjálfan. Í iðnbyltingunni var kapitalismi eins og stórt tannhjól sem muldi verkafólk niður í öreindir. Í dag er hann lævísari. Við markaðsetjum okkur sjálf, smækkum okkur niður í vörumerki. Við reynum að tala um hvernig við erum plötuð í þátttöku og hvernig við nærum og styrkjum vestræn stríðsveldi með þessari þátttöku. Við erum ekki með neinar lausnir samt. Heimurinn virðist bara sökkva dýpra og dýpra ofan í hyldýpið.

Hvað er svo næst á dagskrá hjá D7Y?

Næst eru það fyrstu tónleikarnir okkar 9. október í R6013. Við erum búnir að fá Hallvarð úr Brött Brekka til að spila með okkur á bassa á einhverjum tónleikum. Við erum mjög spenntir fyrir því. Við erum svo að vinna í tólf-laga plötu fyrir Iron Lung Records í Bandaríkjunum og stefnum svo á deiliskífu með hljómsveit sem heitir Victimas og eru frá Medellín í Kólumbíu.

Árslisti dordinguls / harðkjarna – 20. bestu Íslenskar útgáfur 2017

Árið 2017 var sérstaklega gott tónlistarár, ekki bara í erlendri útgáfu heldur líka hér á íslandi, upphaflega áætlunin var að gera top 5 lista, en það var bara of mikið af góðri tónlist í boði þetta árið. Hér að neðan má sjá árslista dordinguls/harðkjarna yfir bestu 20. útgáfur ársins 2017:

1. GodChilla – Hypnopolis
– Hvað gerist ef maður blandar hressandi brimbrettarokki við niðurdrepandi dómdagstóna þungarokksins? Bara ein besta rokk útgáfa sem Íslensk hljómsveit hefur sent frá sér í áraraðir. Frábær sveit með frábæra breiðskífu, þetta er ein af þeim hjómsveitum sem allir landsmenn verða að kynnast og það helst strax.

2. Grit Teeth – Let it be
– Það var mikið! Ég var búinn að bíða eftir þessarri plötu í langan tíma, en gleðifréttirnar eru þær að biðin val vel þess virði. Hrár harðkjarni frá sveitinni sem nær að sameina alla rokkaðdáendur landsins.

3. LEGEND – Midnight Champion
– Enn og aftur kemur Krummi á óvart, ekki er þetta bara ein af betri plötum á hans ferli sem tónlistarmanns, heldur er hún í þokkabót virkilega vel útsett og einhvernveginn hálf rómantísk raftónlsitarplata blönduð með kröftugu rokki.

4-5. Sólstafir – Berdreyminn
– Tímamótapata frá Sólstöfum, með snilldar lög á borð við Silfur Refur, Ísafold og Bláfjall. Plata sem gengur lengra í fjölbreytileika en fyrri plötur, en nær samt að vera rokkaðri en margur grunaði.

4-5. Katla – Móðurástin
– Fyrsta plata Gumma og Einars sem hljómsveitin Katla, þvílík byrjun á sveit. Hljómsveit sem fangar Íslenska póst blackmetal senuna á heilli breiðskífu.

6. Ham – Söngvar um Helvíti Mannana
– Það er ekkert grín að fylgja á eftir verki eins og Svik Harmur og Dauði, en þetta tókst þeim. Alltaf þegar gaman þegar hljómsveit nær að toppa seinustu breiðkskífu með enn betri lagasmíði.

7. Auðn – Farvegir Fyrndar
– Frábær framhald fyrsti plötu sveitarinnar. Það er ástæða fyrir því heimurinn hefur tekið eftir þessarri sveit og mun þessi plata gera ekkert nema gott fyrir framtíð sveitarinnar.

8. Beneath – Ephemeris
– Þriðja breiðskífa þessa mögnuðu dauðarokksveitar og örugglega þeirra besta. Með lög eins og Eyecatcher, Ephemeris og Cities of the Outer Reaches sannast snilldin á bakvið sveitina í heild sinni.

9. xGADDAVÍRx – Lífið er refsing
– xGADDAVÍRx er ein af þeim hljómsveitum ísland hefur alltaf vantað. Hver einasta útgáfa sveitarinnar er betri en sú síðasta, reiði, hraði og harðneskja í fallegum og góðum pakka.

10. Une Misère – 010717
– Það er bara einn galli við þessa útgáfu, ég vill meira! Lögin 3 eru frábær og það er það eina sem skiptir mái við þessa útgáfu.

11. Dauðyflin – Ofbeldi
12. Skurk – Blóðbragð
13. World Narcosis – Lyruljóra
14. Skálmöld – Höndin sem veggina Klórar
15. Dimma – Eldraunir
16. Mammút – Kinder Versions
17. Dynfari – The Four Doors of the Mind
18. CXVIII – Monks of Eris
19. Glerakur – The Mountains Are Beautiful Now
20. Röskun – Á brúnni

 

Árslisti dordinguls / harðkjarna – 20. bestu erlendu útgáfur 2017

Árið 2017 var sérstaklega ánægjulegt tónlistar ár og hefði veirð nokkuð auðvelt að safna saman lista yfir 100 bestu útgáfur ársins, en fólk yrði fljótt að hætta að nenna að lesa slíkan lista, og því látum við hefðbundin 20 útgáfna lista duga um sinn. Hér að neðan má sjá lista útvarpsþáttarins dordinguls og heimasíðunnar Harðkjarna á 20 bestu erlendu útgáfum ársins.

1. Code Orange – Forever
– Alveg frá því að þessi plata kom út var ég alveg viss um stöðu hennar á lista ársins. Frábær og fjölbreytt skífa frá byrjun til enda.
2. Axis – Shift
– Axis er ein af þessum sveitum sem fá mig til að trúa á hardcore tónlist, þessi sveit stígur ekki feil skref.
3. Pyrrhon – What Passes for Survival
– Hrein sturlun frá upphafi til enda.
4. Godflesh – Post Self
– Nostalgía án klisju eða klaufaskapar. Sérstaklega vel heppnuð plata frá Justin Broadrick og G. C. Green
5. Kublai Khan – Nomad
– Kom lítið annað til greina eftir að hafa hlustað á þessa drengi gjörsamlega rústa reykjavíkurborg þegar þeir spiluðu hér á landi núna í ár. Frábær skífa.
6. Pallbearer – Heartless
– Thorns er eitt af lögum ársins og ef plata með eitt af lögum ársins kemst ekki hátt á listann þá er hann ekki marktækur.
7. END – From the Unforgiving Arms of God
– Stjörnuband með stjörnuplötu, meðlimir Counterparts, ex-Misery Signals, Blacklisted og Fit For An Autopsy með frábæra smáplötu.
8. Converge – The Dusk In Us
– Þessi plata á örugglega eftir að hækka enn meira í áliti því meira sem lítur á næsta ár, eins og við má búast. Titil lag plötunnar kítlar mig sérstaklega mikið.
9. Unsane – Sterilize
– Ein af þessum plötum sem maður getur ekki verið án, gerir árið betra.
10. God Mother – Vilseledd
– Harðkjarni frá Stokkhólmi, uppbyggjandi niðurrifsstarfsemi.

 

11. Body Count – Bloodlust
– Body Count kom örugglega flestum á óvart með gjörsamlega frábærri plötu, mikið af virkielga góðum lögum á örugglega bestu plötu sveitarinnar.
12. Left Behind – Blessed By The Burn
– Djúp og truflandi sagan á bakvið plötuna ýtir manni enn lengra inn í vonleysið og truflunina sem lífiði getur fært manni.
13. Mutoid Man – War Moans
– Hvað gerist ef maður hrærir saman Cave In og Converge meðlimum? Sönnunn á því að hægt er að syngja (ekki öskra) í þungarokki.
14. Amenra – Mass VI
– Ein af þessum hljómsveitum sem gerir ekki mistök, furða mig enn á því að þetta sé hljómsveit sem ekki allir þekkja.
15. Exhumed – Death Revenge
– Klassísk dauðarokksveit að gefa út plötu sem endar örugglega sem eitt þeirra besta verk.
16. Rancid – Trouble Maker
– Rancid spila pönk betur í dag en þeir hafa gert í áratug. Frábær plata.
17. Blood Command – Cult Drugs
– Norsk hljómsveit sem spilar sturlað popp í bland við harðkjarna og hávaða, afhverju er þetta ekki spilað í útvarpinu?
18. Mastodon – Emperor of Sand
– Enginn er árslisti án Mastodon.
19. Zao – Pyrrihc Victory
– Ég held að þeir gætu prumpað á plötu og ég myndi fíla það..
20. Iron Monkey – 9-13
– Eftirlifandi meðlimir í skítug fenið enn einusinni, stílhreint og ljótt.

Ulcerate – Örviðtal!

Hljómsveitin Ulcerate heldur tónleika hér á landi núna á föstudaginn (grein birt 15. ágúst 2017), en umræddir tónleikar eru á vegum skipuleggjanda Reykjavík Deathfest hátíðarinnar, sem svo sannarlega eru búnir að sanna sig sem afburðar tónleikaskipuleggjendur. Ég ákvað að skella nokkrum spurningum á Ulcerate og viti menn, þeir svöruðu með stæl og má lesa umrædd samskipti hér að neðan (á ensku):

Hi, for the uneducated metalhead, tell us a little bit about your band Ulcerate.

We’re a death metal band hailing from New Zealand inhabiting the darker, oppressive end of the metal spectrum. Beyond that we prefer people to seek for themselves and form their own opinions.

Your fifth full-length, Shrines of Paralysis, was release in October last year, how is that different from Vermis or even from your demos back in the day.

‘Shrines’ for us is a foray into more melodic territory, with less reliance on our staple level of dissonance. Naturally we’re staying true to the sonic footprint we’ve been crafting for the last 17 years, but we’re in a much more comfortable space now in terms of not needing to ‘prove’ ourselves. The emphasis these days is on songwriting as a craft while adhering to the traditions of the style we’ve developed.

In terms of how it relates to ‘Vermis’ – there was a conscious effort to push the drums to the forefront of the mix, and push for a much larger soundstage, particularly in how much the bass propels the sound forward. ‘Vermis’ was intentionally a very murky production to fit with the somewhat impenetrable nature of the tracks. Generally the new album has more ‘hooks’ and definable melody which allows us to move more freely.

With regards to the demos, there’s obviously not a lot of reference points there, the demos were us trying to find a sound and developing the skill sets to execute death metal at a fairly young age (18-19). So as 30 year olds, we’re completely different people with different aesthetic sensibilities and musical priorities.

Ulcerate

What can fans expect from your shows here in Iceland?

We’re only performing a single exclusive Reykjavik show. Fans can expect an entirely overwhelming and crushing sensory experience – all things going to plan of course. We have absolute confidence in our live performances, this is us in our natural and most comfortable state.

Do you guys know any Icelandic Music?

Yeah of course – I don’t know of too many in our circles who don’t know Svartidauði, Misþyrming, Sinmara, Wormlust etc and all of the associated bands. We also took Zhrine with us to the States last year on a month-long tour. And of course outside of metal Björk, Sigur Rós, Ólafur Arnalds etc.

Besides yourself, what should people be looking out for from the New Zealand music community?

Jakob, Heresiarch, Vassafor, Vesicant, Shallow Grave, Stone Angels, Creeping. And defunct bands such as Witchrist, Diocletian, Sinistrous Diabolous.

Hægt er að hlusta á nýjustu breiðskífu, Shrines of Paralysis, sveitarinnar hér að neðan:

Skurk: Blóðbragð, ferlið og framtíðin – Örviðtal!

Hljómsveitin Skurk sendi nýverið frá sér plötuna Blóðbragð (hægt að kaupa hér), en á plötunni er ekki bara að finna norðlenskt þungarokk í háum gæðum heldur fjölbreytta og skemmtilega plötu sem meðal annars nýtir sér tónlistarmenntun norðannmanna með því að fá Tónlistarskóla Akureyra til að taka þátt í upptökunum með klassískum strengjahljóðfærum, sem gefa plötunni virkilega skemmtilegan blæ. Upptökuferlið var ólíkt því sem vanalega gerst í þungarokksheimnum hér á landi, og því við hæfi að skella á sveitina nokkrar spurningar.

Það væri kannski gott að byrja á að kynna sveitina fyrir þá sem ekki þekkja, hvaðan kemur sveitin Skurk og hverjir eru í henni? 

Skurk var stofnuð árið 1990 á Akureyri, og starfaði til ársins 1993. Þegar hljómsveitin hætti fóru sumir meðlimirnir í aðrar hljómsveitir, en aðrir hafa ekki spilað síðan. Svo árið 2011 komu þrír af gömlu meðlimunum saman aftur með annan trommara. Sá hætti svo snögglega árið 2013, og með nýjum trommara var komin sú liðskipan sem er enn í dag: Guðni Konráðsson – söngur og gítar, Hörður Halldórsson – gítar og stöku bakraddir, Jón Heiðar Rúnarsson – bassi, og Kristján B. Heiðarsson – trommur.

Hvað var þessi plata búin að búa í ykkur í langan tíma?

Árið 2013 tókum við upp EP-plötuna Final Gift, sem kom út árið eftir. Strax þá voru komnar einhverjar lagahugmyndir, en ferlið fór í gang fyrir alvöru seinni part 2014. Það var samt svolítið öðruvísi en venjulega, því frekar en að semja eitt lag í einu unnum við út frá gítarriffunum. Eins konar „riff by riff“. Sum lögin voru upphaflega sólókaflar í lögum sem okkur þótti of löng, og önnur lög urðu til þegar við hittumst allir fjórir til að slípa lögin til fyrir upptökurnar. Svo urðu fleiri þættir eins og stúdíóin og strengjasveitirnar til þess að lengja tímann enn frekar og við höfðum í raun ekki reiknað með. Það tók nefnilega auðvitað tíma að semja kaflana utan um okkar lög og vinna það allt ásamt því að taka svo upp.

Hvaðan kom hugmyndin um Blóðbragð?

Á einhverjum tímapunkti áttuðum við okkur á því að við vorum með afar stóra plötu, löng lög og endalaust af sólóum. Við ákváðum að prófa að syngja á Íslensku, og eftir að þýða ensku textana sem komnir voru sáum við ákveðið mynstur, einhvern atburð sem gerðist í köldu, íslensku landslagi. Þá kom sú hugmynd upp að prófa að gera þemaplötu. Það vatt upp á sig og tókst mjög vel að okkar mati. Í stað þess að segja sögu með byrjun og endi segir hvert lag á sinn hátt frá sama atviki. Textarnir fjalla um stúlkuna Mjöll, hvernig líf hennar endar með morði og einnig er skyggnst inn í hugarheim þess sem verður henni að bana. Sagan er í raun komin frá gömlu Skurk-lagi sem hét The Night Before Yesterday. Í dag er það sama lag titillag plötunnar – Blóðbragð. Titill plötunnar var reyndar löngu ákveðinn, en gamli enski textinn setti tóninn fyrir það sem platan fjallar um.

Hvernig fjármögnuðuð þið upptökur og vinnslu á plötunni?

Í stað þess að borga allt úr eigin vasa eins og er svo algengt fórum við þá leið að setja upp söfnun á Karolina Fund. Þar gat fólk keypt eintök af plötunni með hinum og þessum auka“hlutum“, og fór það svo að við söfnuðum töluvert meiru en lagt var upp með. Hins vegar var ferlið við útgáfu plötunnar dýrara en búist var við, og því borguðum við sjálfir einnig dágóða summu. Án þessarar söfnunar hefðum við samt einfaldlega ekki getað gert plötuna eins vel og við vildum, það er bara þannig.

Hvernig var að vinna með Tónlistarskólanum á Akureyri og hvernig kom það til?

Strax eftir fyrstu gítarupptökurnar fórum við að spjalla við Hauk Pálmason, sem var þá aðstoðarskólastjóri Tónlistarskólans, um möguleikann á því að vinna þetta verkefni með okkur. Hugmyndin var sú að gefa nemendum skólans tækifæri á að vinna verkefni sem væri örlítið út fyrir normið í skólanum og gæfi nemendum víðari sýn á tónlist. Einnig vildum við bara fá krakkana til að spila þungarokk! Við urðum mjög glaðir að finna svo svona rosalega jákvæða strauma frá öllum í skólanum, bæði kennurum og nemendum. Okkur var bent á að tala við Daníel Þorsteinsson varðandi það að semja og útsetja fyrir plötuna, og hann var sem betur fer meira en til í þetta. Hann er mjög fær og útkoman er vægast sagt frábær.

Nú var eitthvað vesen í framleiðsluferlinu, hvað var í gangi þar?

Já, það var frekar svekkjandi allt saman. Fyrst lentum við í nýlegri lagasetningu í Póllandi, hvar diskurinn var framleiddur, sem gerir það að verkum að allt sem er sent til landa utan Evrópusambandsins er stoppað í 2-3 vikur í einhverri leiðinda skriffinnsku. Þegar við fengum loksins upplagið af diskunum til landsins kom í ljós að það var gallað. Við höfðum samband við verksmiðjuna úti, og þeir fundu ekkert í sínum fælum eða framleiðsluferli, en hins vegar heyrði samstarfsaðili okkar í Póllandi gallann í sínum disk, tók það upp á videó og sendi verksmiðjunni. Það var því pressað nýtt upplag og því gallaða fargað hér heima. Við þurftum samt auðvitað að bíða aftur í 2-3 vikur eftir nýja upplaginu. Skriffinnska er ekki okkar besti vinur, það er á hreinu.

Nú þegar platan er loksins komin út, hvað tekur við?

Við spiluðum á Eistnaflugi í sumar, og erum með stóra tónleika í bígerð í haust. Einhvers konar útgáfutónleika. Það er svo sem ekkert planað, en það er ekkert ólíklegt að það fari að fæðast einhverjar lagahugmyndir, hvort sem okkur líkar betur eða verr.

Hvernig er annars að vinna að breiðskífu í dag, tekur nútíminn enn mark á svoleiðis?

Það er enn fullt af fólki sem vill fá vöruna sína í hendurnar, geta haldið á hulstrinu á meðan það hlustar á tónlistina. En tímarnir eru vissulega að breytast, og margir vilja bara hafa stafrænar útgáfur sem eru miklu meðfærilegri. Við nálguðumst þetta með því að pressa geisladisk eins og venjulega, og bjóða einnig upp á mjög veglega stafræna útgáfu með alls konar aukaefni, þ.á m. voru allar gömlu upptökur sveitarinnar og slatti af videóum frá ’91-´93. Hvort tveggja mæltist mjög vel fyrir.

Eruð þið tilbúnir með efni í nýtt Skurk ævintýri?

Eins og minnst var á áðan er ekkert ólíklegt að einhver riff fari að skjóta upp kollinum, en í sannleika sagt erum við bara enn að jafna okkur eftir þetta langa og stranga, en jafnframt mjög gefandi ferli sem var að koma þessari plötu frá okkur. Við gáfum allt okkar í hana, og það skilaði sér með frábærri útkomu sem við vonum að sem flestir geti notið með okkur. Við þurfum bara aðeins að anda eftir þetta allt og spila á nokkrum tónleikum til að hlaða í næstu plötu. En við erum hvergi hættir, það er alveg ljóst.

Hægt er að versla plötuna beint af bandinu hér: skurk.is/store

Une Misère – Framtíðin er björt/World Domination – Örviðtal!

Hljómsveitin Une Misere er komin aftur til landsins eftir vel heppnaða ferð á tónleikahátíðina Wacken, þar sem sveitin tók þátt í Wacken Metal Battle keppninni. En hvernig er að taka þátt í svona keppnig og hvernig lagðist þetta í meðlimi sveitarinnar, ég ákvað að skella nokkrum spurningum á sveitina, og okkur til mikillar ánægju ákváðu nánast allir meðlimir sveitarinnar að taka þátt í þessu örviðtali…

Velkomnir aftur eftir stórgóðan árangur á Wacken!
Hljómsveitin svarar vel fyrir sig og sendir til baka þakkir á öllum heimsins tungumálum
Allir: Kærar þakkir, ÞAKKIR, Takk Mjearh, Danke, TAAAKKK, Danke schön

Hafið þið áður spilað fyrir þennan fjölda?
Finnbogi: Ég hef átt mitt stutta ferli með þúsundir manna hér og þar með Great Grief að spila á hátíðum. En aldrei hafa viðbrögðin verið eins góð og þau voru í ár með Une Misere.
Jones: ekki svo ég viti, held þetta hafi verið stærsta giggið okkar hingað til, allavega fólksfjöldalega séð.
Jón: Stærsta sem ég hef þurft að höndla fyrir utan þetta hefur að öllum líkindum verið söngkeppni Samfés en þar stóð ég uppi á sviði fyrir framan 700 manns. What a life I have lived.
Benni: Þetta var klárlega það stærsta hingað til.
Steini: Ég spilaði á battlinu í Þýskalandi árið 2015 með In The Company of Men. Reyndar minnir mig að tjaldið hafi verið hálffullt þá, en með Une Misére var alveg pakkað út úr húsi í þetta skipti.

Hvernig var ykkur tekið?
Finnbogi:Gríðarlega fallegar móttökur frá áhorfendum, fengum ansi stóran og fallegan circle-pit sem ég hugsa reglulega um þegar ég er að fara að sofa til að veita mér hugarró.
Fannar: Fengum Circle Pit, það var hellað.
Jones: já, furðulega vel, kom gífurlega skemmtilega á óvart.
Benni: Eiginlega alltof vel. Við náðum að vinna áhorfendurnar yfir á okkar band og tengingin milli okkar og þeirra var skýr og greinilega – þau virtust vera til í þetta, og við vorum meira en til í þetta.
Jón: Það var ótrúlegt að upp undir endann á settinu þá var ég farinn að sjá hnefa á lofti alveg aftur úr tjaldinu. Magnað
Steini: Metalhausarnir þarna voru alveg að kaupa okkur, hendandi upp hnefunum og fara í circlepit. Það er mjög skrítin tilfinning að fá 3000 manns svona með sér í lið.

Hvernig er fyrir hardcore band að spila á þungarokkshátíð eins og wacken?
Jones: Það er smá furðulegt en ég held að við dettum akkurat inná milli að vera metal og hardcore hljómsveit þannig það eru margir partar í lögunum okkar sem ég held að metalhausarnir tengi líka við. Svo nærist fólk svo mikið af orkunni sem við gefum frá okkur og öfugt.
Finnbogi: Við erum svokallað brúar band sem gengur á milli allra stefnu-punkta sem okkur sýnist, og látum ekkert stöðva okkur, og það virtist að fólk áttaði sig fremur hratt á því.
Jón: Það var alveg sturlað gaman og ég held að fólk hafi ekki búist við okkur. Held það hafi ekki heldur búist við því að taka okkur svona vel. Ég held að okkur hafi verið tekið svona vel því að við tókum stjórnina strax. Veit þetta hljómar kannski kjánalega og með vott af fasisma en þegar “leader figure” birtist fyrir framan þig þá eru góðar líkur á því að þú fylgir honum. Við tókum stjórnina, spiluðum góða tónlist og fólk fylgdi.
Benni: Við erum klárlega hardcore bræðingur með dass af “svona og svona” hér og þar – Hver og einn túlkar það svosem á sinn hátt – Fögnum fjölbreytileikanum.
Steini: Tónlistin okkar hefur mikið af eiginleikum sem að Wackenfarar tengja við, sérstaklega hvað hún er slammvæn. Eins og Gunnar segir þá dönsum við mikið á línunni milli hardcore og metal, án þess að hljóma eins og hefðbundið metalcore.

Hvernig var svo hátíðin í heild sinni fyrir utan ykkar aðkomu?
Jones: Mikil leðja, heitt, kallt en ótrúlega skemmtileg. Þetta er miklu miklu stærra en ég bjóst við að þetta væri en það var komið fram við okkur eins og rokkstjörnurnar sem við erum, mest allt fólkið yndislegt og professional.
Jón: Öfgar út um allt. Monsoon rigning, steikjandi hiti, gaurar að spila Metallica lög á selló á stóra sviðinu, Dillinger Escape Plan á minna sviði. Ótrúlega skrítið set up. Hátíðin var líka fín áminning um það hvað Megadeth er ömurleg hljómsveit.
Finnbogi: Ég borðaði mjög mikið af mat, ég sá Crowbar, Dillinger Esc. Plan, Henry Rollins og Napalm Death. Það var flott að sjá fjölbreytta skemmtun þarna fyrir áhorfendur, en ég er á þeirri skoðun að það vanti lítið hardkor venue á Wacken þar sem sleppt er girðingu og allt er útí vegan mat. Megadeth er annars frábær hljómsveit.
Benni: Mambo Kurt átti þessa hátíð – magnað að sjá öfga metalhausana missa sig yfir honum með ekkert nema skemmtarann að vopni.
Steini: Wacken hátíðin er full af öfgum. Smekkleysa eins og Avantasia er kannski að headlina eitt kvöldið en á sama kvöldi er svo kannski hægt að sjá goðsagnakennd bönd eins Napalm Death eða The Dillinger Escape Plan. Það er líka alveg einkennandi lítið af veseni á þessari hátíð. Við sáum engin slagsmál eða útúrvíraða tappa, þó að það sé mikið af drykkju á hátíðinni.

Hvað er næst á dagskrá fyrir Une Misere?
Jón: Ekkert nema stórir hlutir á dagskrá.
Finnbogi:Við erum að spila tvenna tónleika í þessum mánuði, meðal annars eina með Cattle Decapitation í boði Reykjavík Deathfest. Svo erum við líka með tónleika í allt annarri hljóð og sviðsvídd sem við erum að undirbúa á næstu vikum.
Jones: Það koma stórar fréttir í vikunni og svo erum við að spila tvisar í ágúst sem ég veit ekki hvort sé búið að tilkynna en það fer að líða að því. Svo er það Airwaves og svo ætlum við að ferðast meira út á næsta ári. Une gang world domination.
Benni: Orðum það þannig að það er betra að hafa of mikið að gera heldur en of lítið. – Tvennir tónleikar á næstunni, upptökuferli hafið og endalaus samskipti við hina og þessa aðila. Við erum duglegir að setjast niður allir saman og ræða hlutina í persónu, tjá tilfinningar okkar og sjá til þess að allir séu á sömu blaðsíðu. Sex manna hljómsveit er talsverð vinna og allir hafa sínar skoðanir og vilja ná sínu framlagi, við erum líka að þessu til að gera hlutina vel og rétt.

Myndir teknar af Instagram síðum meðlima sveitarinnar.

Árstíðir gefa út á Season of Mist – Örviðtal!

Íslenska rokksveitin Ástíðir hefur skrifaðu undir útgáfusamning við Frönsk/Bandarísku útgáfuna Season of Mist, en núþegar á útgáfunni eru hljómsveitir á borð við Sólstafir, Zhrine, Auðn og Kontinuum. Útgáfan gefur ekki aðeins út Íslenska tónlist því á hljómsveitir á borð við Leng Tch’e, Deathspell Omega, Hate Eternal, Misery Index og Rotting Christ gefa einng út á útgáfunni. (svo í bandaríkjunum gefur sveitinni einnig út hljómsveitirnar Enslaved, Sadist og Dying Fetus)

Ég ákvað að skella nokkrum spurningum á Ragnar Ólafsson söngvara sveitarinnar, sem má sjá hér að neðan.

Við hverju má búast við á næstu útgáfu sveitarinnar

Platan sem við erum að vinna núna og sem verður gefinn út af Season of Mist verður rökrétt framhald af plötunni Hvel sem við gáfum út 2015. Raddir og allt sem fólk tengir við tónlist okkar verða enn sem áður í fyrirrúmi, en meira mun bóla á trommuslátti og rafrænum hljóðum en áður.

Breytir tilkoma Season of Mist einhverju fyrir sveitina?

Þetta mun ekki breyta neinu tónlistarlega. Við tókum okkar góðan tima í samningsferlinu við fyrirtækið, skoðuðum samningana vel og ræddum breytingar fram og aftur. Á meðan á þessu stóð náðum við einnig að kynnast Michael Berberian eiganda fyrirtækisins ágætlega, sem og Gunnari Sauermann sem mun sjá um promotion fyrir okkur. Við fundum það sterklega að þessir herramenn eru ekki komnir til að breyta okkur eða stýra, heldur fíla þeir tónlist okkar í botn og vilja bara meira af því sama.

Mörgum kann kannski að finnast skrýtið að þungarokks label geri samning við Árstíðir og öfugt. Í gegnum árin höfum við Árstíðir verið í samræðum við allskonar label, en það hefur yfirleitt strandað á því hvað tónlist okkar er óskilgreint dýr. Þetta er í raun algjör bræðingur þar sem má finna akústískt rokk, klassík, þjóðlagapopp, rafræna strauma og fleira. Þannig önnur label hafa ekki vitað hvernig ætti að “pakka” tónlist okkar saman og selja. Það þarf greinilega bara label eins og Season of Mist til að þora að veðja á þetta.

Season of Mist stefnir á að víkka “roaster” sinn á næstu árum og vera einnig með tónlist sem er ekki beint þungarokk. Þótt tónlist Árstíða sé ekki með rafmagnsgítara er hún engu að síður dramatísk, þannig ég skil hvernig þetta skref meikar sens í frá þeirra dyrum séð. Við Árstíðarmenn horfum fyrst og fremst til gæði fyrirtækisins. Season of Mist er öflugt label sem hefur gott orðspor og virðist vinna samviskulega og gera gott við öll böndin sín.

Aðdáendur Árstíða eru líka eins ólíkir og þeir eru margir. Allt síðan við túruðum með Pain of Salvation og Anneke Van Giersbergen 2013 höfum við verið með marga dygga þúngarokksáðdáendur sem mæta á tónleika okkar. Þúngarokkarar eru afbragðs góðir hlustendur, það er bara einfaldlega þannig. Þeir eru oftast lausir við fordóma sem fólk úr öðrum stefnum getur stundum verið með, þannig að við erum bara hoppandi glaðir með að vera búnir að finna tónlist okkar stað hjá Season of Mist.

Hvað tekur nú við fyrir sveitina?

Við munum vinna hörðum höndum að því að klára plötuna okkar fyrir Season of Mist næstu mánuði. Í nóvember og desember er stefn á að fara í tónleikaferðir um alla Evrópu.
En svo erum við líka með annað samstarfsverkefni í gangi sem er algjörlega ótengt SoM: við tókum nýlega upp plötu með meistara Magnúsi Þór Sigmundssyni og ætlum að koma henni út í haust og spila saman á Fróni. Þannig að það verður nóg að gera út árið.

Platan sem við gerum fyrir SoM kemur svo út snemma á næsta ári, en þaðngað til má heira lagið Unfold af plötunni Hvel frá árinu 2015:

World Narcosis með nýja 7″ plötu og breiðskífu á leiðinni – Örviðtal!

Íslenska ofurgrúppan World Narcosis er tilbúin með nýja sjö tommu plötu en stefnir einnig á enn meiri útgáfu á næstunni. Það er því við hæfi að skoða hvað er í gangi í herbúðum World Narcosis og skellti ég nokkrum spurningum á Ægir Sindra Bjarnason trommara sveitarinnar:

Nú er þetta 3 útgáfa sveitarinnar, afhverju lögðust þið í 7″ í stað þess að fara beint í breiðskífuna?
Sjötomman kom til einfaldlega vegna þess að Hindra passaði ekki á væntanlega breiðskífu okkar, en okkur langaði að gefa því lagi gott rými. Síra Sirna var svo samið sérstaklega fyrir þessa útgáfu.

Á plötunni er að finna 2 lög, Hindra og Síra Sirna, hvað getur þú sagt mér um lögin?
Hindra var upprunalega ætlað fyrir breiðskífuna væntanlegu, en komst fyrst og fremst ekki fyrir lengdarinnar vegna. Svo fundum við síðar að það nýtur sín mun betur þegar það fær að standa sjálft, og flæðið á plötunni varð mun öflugra fyrir vikið. Síra Sirna var samið uppi í bústað þar sem við tókum upp, varð til í einhverju brjálæðislegu flæði sem fylgdi þessu ferli og varð óvænt eitt af uppáhöldum okkar. Hvorugt þeirra höfum við spilað á tónleikum, ólíkt flestu af breiðskífunni, og eins og er er enn óvíst hvort við munum gera það.

Hver sér um hryllingsleg öskrin í laginu Hindra?
Halla, bassaleikari World Narcosis er nokkuð ríkjandi í báðum þessum lögum, en Viktor, Sindri og Halla skipta söng á milli sín í æ meiri mæli, enda öll með mjög sterkar en gjörólíkar raddir. Textinn er úr ljóði eftir Ástu Sigurðardóttur.

Hvað er Why not? Plötuútgáfa!
Why not? er nýstofnuð plötuútgáfa sem heldur utan um allt sem ég geri með mínum hljómsveitum, og þar sem það var farið að verða ansi mikið ákvað ég að bæta aðeins í og gera slíkt hið sama fyrir einhverjar af uppáhaldssveitum mínum innan senunnar.
Brot af því sem koma skal frá Why not? má heyra hér að neðan:

World Narcosis sendir frá sér breiðskífu von bráðar. Godchilla, Grit Teeth og Dead Herring líka. Klikk sendi frá sér live-plötu í síðustu viku sem var dreift með frisbídisk á Norðanpaunki, en er annars fáanleg á Bandcamp síðu sveitarinnar. Hinar þrjár sveitirnar á safnplötunni munu láta kröftuglega í sér heyra á næsta ári.

Hvernig var á Norðanpönk þetta árið?
Stórkostlegt. Hátíðin hefur aldrei gengið jafn vel. Það er magnað að sjá allt þetta fólk koma saman og hjálpast að við að láta þetta ganga upp og gera ótrúlega fallega hluti og finna fyrir allri ástríðunni og innblæstrinum í loftinu.
Norðanpaunk hefur líka verið með mikilvægustu tónleikum hvers árs fyrir okkur – þar erum við algjörlega á heimavelli og innan um hóp af yndislegu fólki. Það hefur ekki breyst.

Hvað er næst á dagskrá hjá World Narcosis?
Við sendum frá okkur breiðskífu sem ber nafnið Lyruljóra mjög fljótlega. Við erum að leggja lokahendur á myndskreytinguna, en það er allt að koma. Tvö lög af henni má heyra á netinu; Slyðra á Why not? safnplötunni og Óður óður hér:

Við munum svo spila fjölda tónleika á næstu mánuðum og lítur út fyrir að við verðum ansi iðin næsta árið, bæði hérlendis og erlendis.
…svo erum við þegar byrjuð að spá í nýtt efni. Hver veit hvað það verður og hvenær það fær að líta dagsins ljós…